Ας υποθέσουμε...

Οκ. Ας υποθέσουμε οτι είσαι ο πιό κακός άνθρωπος του κόσμου και οτι δικαίως παίρνεις τον τίτλο αυτόν εκ των πραγμάτων. Κανείς λοιπόν δέν σε γουστάρει, κανείς δέν σε εμπιστεύεται, κανείς δεν απευθύνεται σε σένα για οτιδήποτε, κανείς δεν νοιάζεται για σένα, είσαι ένα τίποτα για την μάζα αλλα και για πιό ψαγμένους εκτός μάζας. Είσαι τρανό παράδειγμα προς αποφυγή, είσαι ότι χειρότερο κι απο τα χειρότερα υπάρχει....είσαι... το μέγιστο κακό πάνω στον πλανήτη γή και λίγο παραπέρα. Ακόμα και ο διάολος σε αποφεύγει, και ο μπαμπάς του διάολου και αυτός φοβάται μήν τον φας πισώπλατα, είσαι λέμε η επιτομή του κάκιστρου μέγα κακότερου των κακιψίστων ! Καταπίνεις ακόμα και την ίδια την χολή σου ανερυθρίαστα, όντας μνησίκακος ξεκίνησες την καρριέρα σου, εξακολουθείς και πράττεις βαριές κολασμένες αμαρτίες, ταλαιπωρείς άπαντες χωρίς ιδιαίτερο λόγο... και πολλά άλλα θλιβερά που όμως εσύ φανερά διασκεδάζεις. 

Το νού σου όμως Μάγιστρε της κακίας επι της γής. Εχεις έναν εχθρό που δέν μπορείς να τον αποφύγεις όσο κι αν προσπαθήσεις. 

ΧΡΟΝΟΣ λέγεται και θα σε βρεί όπου κι άν πας. Αδυσσώπητος με την χατζάρα επι της γριάς κεφαλής σου.... Οτι λοιπόν κι άν κάνεις, δέν θα την γλυτώσεις κακέ μαλάκα άνθρωπε. Θάσαι πάντα τελικά ένας γέρος και μισητά ξεχασμένος απ΄όλους. 

Αμήν. (που λέει ο λόγος δηλαδή).